Marsi van de Heuvel

impermanence: the state or fact of lasting for only a limited period of time. "she describes the impermanence of human existence"

Planten denken natuurlijk niet; ze doen gewoon. Ze reageren op stimuli en bewegen en groeien overeenkomstig. De tekeningen van Marsi van de Heuvel zijn pogingen om zo automatisch te zijn: het proces is meditatief en repetitief. De bedoeling is om perspectieven te verbreden van wie we zijn en waar we zijn. Opzettelijk gebruik van één directionele markering wordt gekozen om een ​​gevoel van vergankelijkheid op te roepen. Als lijnen in verschillende richtingen worden geplaatst, beschrijven ze de vorm, maar haar doel is om het gevoel te beschrijven: om een ​​gevoel van het onderwerp over te brengen zonder het te fixeren, en om aan te tonen dat niets los staat van Omgeving of Anders. Marsi van de Heuvel is al jaren bezig met het verkennen van grotere universele ideeën met kleine regels als een poging om werk los te maken van ego. Dit is een reactie op het denken over haar eigen identiteit. Ik heb heel weinig idee van het verhaal van mijn erfgoed. Haar familie is mixed race, en omdat interraciale relaties illegaal waren in Zuid-Afrika, was het moeilijk om haar familiegeschiedenis in kaart te brengen. Het was een onderwerp waar haar familie nooit over sprak. Daarom is het idee om erbij te horen iets dat Marsi van de Heuvel fascineert. Of we behoren tot een plaats, een familie of een cultuur – en of dat belangrijk is of niet. De dingen die onze identiteit bepalen en een gevoel van stabiliteit bieden, kunnen ook angst veroorzaken. Er is een vrijheid om niet bij iets specifieks te horen, omdat je dan bij alles kunt horen. Planten hebben deze gedachten echter niet, ze doen gewoon.

Marsi van de Heuvel (1987) groeide op in haar moeders tekenlokaal, met onbeperkte toegang tot materialen en omringd door boeken over oude meesters. Ze heeft talloze uren besteed aan observeren, verkennen en oefenen. Ze ging Fine Art studeren aan Ruth Prowse en werd aangetrokken door de zich steeds verder uitbreidende grenzen van kunst, en de uitnodiging om het leven te onderzoeken. Ze studeerde af in 2010, met als hoofdvak schilderen. Ondanks dat het grootste deel van haar huidige werk wordt uitgevoerd met fineliner pennen, ziet Van de Heuvel zichzelf nog steeds als een schilder. Ze benadert de kleur en lagen in haar werken alsof ze met olieverf werkte; dit geeft de ‘tekeningen’ een stralende kwaliteit. De onderwerpen van bergen, vulkanen, zeegezichten en de ruimte die in haar werk zijn afgebeeld, hebben altijd nagedacht over perspectieven van wie we zijn en waar we zijn. Van de Heuvel is geïnteresseerd in kunst als therapie, voor de kunstenaar en de kijker. Haar meest recente werk van abstracte tekeningen en tekeningen en bloemen onderzoekt ons innerlijke, intieme landschap en de schoonheid en warmte van menselijke verbinding. Marsi van de Heuvel beschrijft het proces achter haar nieuwe oeuvre als de uitvoering van ballet dat sierlijk en moeiteloos is, maar waarvan de beoefening in feite zeer rigide, repetitief en beperkend is. Het maken van lichtheid en het vinden van interne ruimte binnen beperkingen, resulteert in harmonie. Dat is wat ze probeert met lagen van één richtmerk; om openheid en schoonheid te creëren in de strijd.

a a