Morné Visagie

Die eiland het my tong geskeur. Waar lê die taal vir soveel blou? Hier is net vlakwater se kleur. Dit is ons pa’s wat ons hier hou.

Morné Visagie (1989) is een Zuid-Afrikaanse kunstenaar en curator die in Kaapstad woont en werkt. Visagie voltooide zijn MFA aan de Michaelis School of Fine Art (UCT) in 2019. Hij volgde drie jaar (2013-2016) een opleiding tot professioneel graficus bij Warren Editions, een printstudio voor beeldende kunst in Kaapstad. Visagie heeft verschillende solotentoonstellingen gehad en zijn werk is opgenomen in vele groepstentoonstellingen.

Visagie had zijn eerste internationale solotentoonstelling in 2018 bij Galerie Nuweland. “Die Bloue Wis”, was een gecureerde tentoonstelling van werken uit 2011-2018. Opgroeiend op Robbeneiland werd de Atlantische Oceaan, die Visagie van het vasteland scheidde, een terugkerende metafoor in zijn verbeelding, en de afgelopen acht jaar was de kleur blauw het belangrijkste medium in zijn werk; een persoonlijk symbool van dood, verlies, nostalgie, geheugen, religie, seksualiteit, ballingschap en afstand.

Met zijn recente oeuvre, ‘The Last Colour to Fade’ (2019), onderzoekt hij de geschiedenis van Robbeneiland als een plaats van ontwrichting en verlies voor degenen die gediscrimineerd zijn (verbannen en opgesloten daar), en de zee in dit geval de Atlantische Oceaan, als overgangsruimte tussen leven en dood. Gebaseerd op persoonlijke herinneringen en collectieve geschiedenis, biedt ‘The Last Colour to Fade’ een meditatie op de zee als zowel een fysiek als psychologisch landschap. Herinneringen aan Visagie’s jeugd op Robbeneiland zijn verweven met historische feiten, met verhalen die zijn ontleend aan literatuur en film, en beelden uit kunst en leven. Wisselend tussen eerste persoon en derde, tussen zijn eigen reflecties en die van anderen, heeft hij in de levens en werken van Adriaan Van Zyl, Derek Jarman, Jean Genet, Virginia Woolf en anderen een gedeelde affiniteit met water gevonden. De zee – veranderlijk, wisselvallig – openbaart zich niet alleen als belofte en gevaar, maar ook als sensualiteit, verlangen en erotiek. Het biedt als imperfecte parallel het beeld van het zwembad en de bijbehorende kleedkamer, en roept een geschiedenis op van het vreemde lichaam in kunst en schrijven.

Visagies huidige en recente werken zijn geabstraheerde interpretaties van deze thema’s, waarbij kleur en materialiteit primair zijn. De werken delen een aanhoudende serieelheid, met het terugkerende beeld van een zwembad, het motief van tegels en herhaling van vorm. De meeste neigen naar kwetsbaarheid, naar een voorgestelde vergankelijkheid, gemaakt van tissuepapier, gerecyclede materialen of bevlekte tarlatan-stoffen.

a a